Zolang wij zijn verhalen blijven vertellen, vaart hij met ons mee.
Piet werd geboren in Vlissingen, twee straten van de haven. Als jongen stond hij elke ochtend op de kade om de vissersboten uit te zwaaien, en hij zwoer dat hij ooit op zo'n boot zou staan.
Hij was de derde van zes kinderen. Thuis was het krap en druk, maar op de pier — zei hij altijd — had hij alle ruimte van de wereld.
Op de kermis van Souburg zag hij Riet bij de zweefmolen staan. Hij heeft drie rondjes betaald voordat hij iets durfde te zeggen, en toen zei hij alleen maar: "Jij houdt je stoeltje wel recht."
Ze zijn drieënzestig jaar samen geweest.
Veertig jaar heeft hij gevaren. Eerst als jongste maat, later als schipper. "De zee geeft en de zee neemt," zei hij, "maar ze heeft mij altijd netjes thuisgebracht."
Wind mee heb je alleen op de terugweg.Een van zijn vaste uitspraken
Weer of geen weer: zondagochtend stapte hij op de fiets naar de vuurtoren van Westkapelle. Wie mee wilde, moest om half acht klaarstaan. Koffie in de thermoskan, één stroopwafel per persoon.
Elke zaterdag om tien uur, boodschappen op de markt. Piet bleef altijd even staan luisteren tot het carillon klaar was. (Demo-geluid, gegenereerd voor dit voorbeeld.)
Na zijn pensioen verruilde hij het ruim voor de moestuin. Zijn tomaten wonnen twee keer de wedstrijd van de volkstuinvereniging — en dat mocht iedereen weten.
Voor de kleinkinderen had hij een eigen taal. Slecht weer was "mooi weer voor thuisblijvers". Huiswerk heette "droogzwemmen". En wie jarig was kreeg geen kaart, maar een briefje: "Weer een jaar zeewaardiger."
We gebruiken ze nog allemaal.
Zijn tachtigste verjaardag, met iedereen erbij. Hij hield geen toespraak. Hij tikte tegen zijn glas, keek de kamer rond en zei: "Kijk, dit bedoel ik nou."
Het geluid waar hij zijn hele leven naast heeft gewoond en gewerkt. Zet je ogen dicht en je staat naast hem op de boulevard. (Demo-geluid, gegenereerd voor dit voorbeeld.)
Ga maar lekker varen, opa.Het afscheid, voorgelezen door zijn kleindochter
Wij voeren jaren met Piet. Een schipper waar je op kon bouwen, en een mens waar je op kon leunen. Rust zacht.
Elke keer als ik de haven ruik, denk ik aan opa. Dank je wel voor alle verhalen, ik lees ze hier steeds terug.
Wat een mooie pagina. Piet was de beste buurman die je je kon wensen — mijn heg staat er nog steeds strakker bij dan de zijne, maar dat was ons grapje.